تا به حال هوایی شده‌اید؟

تا به حال به کسی گفته‌اید، هواتو کردم؟

هوای خوب‌ها و خوبی‌ها را کردن یا همان دلتنگ شدن همان بی قراری و بی تابی

همان یاد کردن یا اینکه هوای خوب‌ها و خوبی‌ها را به دل راه دادن

اینها را تجربه کرده‌اید؟

اصلاً هوا یعنی چه؟ هوا یعنی سقوط.

اما هوای خوب‌هایی مثل امام و شهدا را کردن و دلتنگ آنها شدن، یعنی اُوج، عُروج، قُرب …

شاید بپرسید؛ چطوری ممکن است؟

با چندتا سوال جوابش روشن می‌شود:

آیا آن زمان که یادشان، صفای باطن‌شان،به دل و ذهن‌تان می‌آید،حس نمی‌کنید در آغوش خدا هستید؟

آیا این حال، شما را به آنها نمی‌رساند؟ آیا با این حال،حسِ دوری می‌کنید؟

 خدا گواه‌ست،که نه تنها دور نمی‌شویم بلکه نزدیک و نزدیک‌تر می‌رویم.

آیا واله و شیدا‌ی خوب‌ها شدن یعنی انحراف و دوری؟ اگر با عقل معاش بنگریم؛ بله، اما این عقل برای پیمودن راه، به کارِ عاشق ودلتنگ نمی‌آید!

از امام و شهدا آموختیم؛ آنها اگر می‌خواستند به عقل معاش و یا به استدلال ها گوش کنند، هیچ‌گاه جان خود را فدای آرمان های الهی نمی‌کردند!

این هوایی شدن یعنی دیوانه شدن. یعنی عاشق و شیدا شدن. یعنی ذوب شدن.

اگر روزی خواستید تا ببینید عاشق و دلتنگید یا نه، ببینید دلتنگ چه چیز و چه کسی هستید! ببینید که بعد ازین شما را چه می‌خوانند! اگر دلتنگ خوب ها و خوبی ها بودید و دیوانه خطابتان کردند

بدانید در مسیرید و تنها باید مراقبت کنید تا این حال برای‌تان بماند.

برای شروع راه، دعای حضرت ابراهیم را، برای خودتان و برای نسل پس از خودتان بخوانید تا خداوند هوا و محبت خوبان را در دل‌ها قرار دهد.

اللّهمّ اجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوي إِلَيْهِمْ… 

عاشقانه آن را بخوانید.هرچیزی را که عاشقانه بخواهید، به آن میرسید.

✍سوخته دل (مهدی‌یار)

عاشق کسی‌ست که گاهی رفتن را بر ماندن ترجیح می‌دهد
تا ثابت کند عاشق‌ترین است

آه! بعد شما هیچ کس مثل شما نشد…

🖋سوخته دل (مهدیار)

می‌گفت: ” در مسجد، آرامیم؛ چون آنجا زیاد خدا عبادت شده است.
در نماز، آرامیم چون عبادت است.
هرجا رنگی از عبادت است، آرامش بخش است.”

راست می‌گفت…

یا صاحب الزمان!
تا به یاد شما هستیم، آرامیم؛ چون یادتان عبادت است.
تا شما را در کنارمان حس میکنیم، آرامیم؛
چون هر کجا که شما حاضر شوی، آنجا محل عبادت است

اسم‌تان را که صدا می‌کنیم، آرامیم؛
چون شما بسیار عبادت خدا را می‌کنید، حتی نام‌تان آرامش بخش است

اصلاً آقا، شما خودِ خودِ آرامش هستید…
آرامِ دل ، آرامِ جان …

آقا!
می‌شود بیشتر دعایم کنید و از من و کوتاهی‌هایم بگذرید؟؟!! می‌خواهم شما باور قلبی من باشید!!
و قلبم به شما اعتراف کند! تا آنجا پیش برود که؛ این قلب با شما آرام گیرد! کمکم کن آقا!

? سوخته دل (مهدیار)

گرد و غبار را دوست دارم
چون مرا به سمت قاب عکس پسرم می‌کشاند تا روزی چند بار آن را تمیز کنم!
عکس صورتش را نوازش کنم و او را ببوسم!
با او حرف بزنم و روزم را با او شروع کنم!
گرد و غبار را دوست دارم
چون مرا به یاد گرد و خاک‌های لباس پسرم می‌اندازد!
غبار را از این جهت بیشتر دوست دارم که
مرا به یاد مزار خاکیِ مادری می‌اندازد که از من بهتر مادر بوده است برای فرزندم!

_{?سوخته دل (مهدیار)}

                                                “آدم هایی هستند که دنیا بهشان نیاز دارد.
                فرق‌شان با ما در همین است، که نبودشان به چشم می آید و عجیب احساس می‌شود“¹.
آقای من!یا صاحب الزمان!
یقین دارم وجود شما دقیقاً همین‌طور است.
دنیا که جای خود دارد، دلم را می‌بینم که بسیار و بسیار… به شما محتاج است!
نبودتان حالش را بهم می‌ریزد…
لحظه ای اگر از فکر به شما غفلت کنم، خودش را گم می‌کند و من در این دنیا غرق می‌شوم…
آری،آقای من!
نبود‌ن‌تان عجیب به چشم می‌آید و عجیب احساس می‌شود…
غالباً که به چشم می‌آید و احساس هم می‌شود اما در اسارت نفس بودن، مانع از درک عمیق آن می‌شود.
آقای من!
جهان که جای خود دارد، من و دلم چطور بدون شما به دور دنیای خود می‌چرخیم!؟
شما که نباشی دور، دور باطل می‌شود و بیهوده چرخیدن.
دنیا و آخرت‌مان شما هستید، من و دلم مشغولِ چه کس و چه چیز شده‌ایم و به دور چه می‌چرخیم…
آقای من!
نگذار لحظه‌ای از شما غافل شوم! آری، شما به یاری‌ام بشتابید!
خود را همچون محتاجی می‌بینم، که فقط نفس مسیحاییِ شما نجات بخش او می‌باشد.
مولای من!
اگر پرده غفلت بر چشم و دلم کشیده شود، آن روز قطعاً روز نابودی من خواهد شد…
کاش نبودن‌تان برای‌مان عادت نشود و خودمان را بی‌نیاز از حضور شما و داشتن وجودتان ندانیم و نبینیم…
اگر آن زمان بیاید که خود را بی نیاز از یاری‌تان ببینیم، حالمان تعریفی ندارد و با مرگ و نیستی تفاوتی نخواهد داشت…
آقای من! ای همه‌ی نیاز من!
بفرمایید! بر دل محتاجم وارد شوید تا دلِ من نیز خانه شما باشد.
_{?مهدیار}
__________________
_{1.?با کمی تلخیص برشی از مقدمه کتاب تنها گریه کن}

❤وَعَلَامَاتٍ وَبِالنَّجْمِ هُمْ یَهْتَدُونَ❤
 _{|سوره نحل/آیه16|}
به یقین، بدون علامت و نشانه نمی‌توان راه را پیمود..
مخصوصاً آن‌زمان که راه تاریک و پر از پستی_بلندی باشد..
اگر ستاره‌هایی چون شهدا در آسمان دنیای‌مان نباشد، راه را نمی‌توانیم پیدا کنیم..
“با این ستاره‌ها می‌توان راه را پیدا کرد..“
_{(امام خامنه‌ای"روحی فداک")}
در روایات‌مان آمده‌ست: “معنای باطنی علامات، پیامبر اکرم صلوات الله و معنای نجم، ائمه اطهار علیهم السلام است. شهدا هم ازین جهت که راه این بزرگواران را ادامه دادند، ستارگان و علامات دین شدند و اولیاءالله هستند..“
_{?مهدیار}

+و قـاف …..حرف اول عِشــق است
آنجـا کـه نام تـو ، آغاز می شـود
“قـــــــــــ ا ســــــــــ م“

شنیده و خوانده بودم؛
شخصی آمد نزد جدّتان امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) و عرض کرد: گناهی مرتکب شدم، می‌خواهم شما مجازتم را تعیین و اجرایش کنید!
اقرار شخص چهار بار تکرار شد اما بار چهارم دیگر چاره‌ای نبود، جدّتان فرمودند: پیامبر خدا(صلوات الله)، سه مجازات برای مثل تو تعیین فرموده، کدام را انتخاب میکنی؟
شخص گفت: آنها چیست؟  جدّتان فرمودند: یک ضربه با شمشیر هرجا که برخورد کند، پرتاب از بالای کوه، نشستن در حفره آتش و سوختن.

پرسید: سخت‌ترین آنها کدام است؟ حضرت جواب دادند: در حفره‌ای از آتش نشستن (خفه شدن با دود آتش)!
شخص گنهکار به جدتان عرضه داشت: یا امیرالمؤمنین! همین را انتخاب می‌کنم! جدتان او را خطاب قرار دادند و فرمودند: برو و خودت را برای انتخابت آماده کن. سپس برخاست و به نماز ایستاد. و به خداوند عرضه داشت:

بارالها! من گناهی مرتکب شدم و تو خود می‌دانی که از عقوبت اخروی آن ترسیده و نزد ولیّ تو آمدم. او مرا مخیّر کرد به سه صنف عذاب و سخت‌ترین آن را انتخاب کردم.اکنون به دست ولیّ تو مجازات می‌شوم. در روز جزا مرا ببخش و کار را به آن دنیا نینداز  و همین مجازات را کفاره گناهانم قرار بده!
شخص با چشمان گریان به سمت حفره آتش رفت که حضرت فرمودند:
بلند شو! ملائک آسمان و زمین را به گریه انداختی! توبه‌ات قبول شد! حدّ بخشیده شد! زین پس به چنین گناهی بازگشت نکن.1 “

یا صاحب الزمان!
حال که به لطف خدا و عنایت شما، شنیده و خوانده‌ام؛
امام می‌تواند حدّ را ببخشد و جاری نکند، می‌شود حدّ گناهان مرا نیز ببخشید تا دیگر حدّ آنها جاری نشود؟!
حدّ و مجازات گناهانم همین دوری از شما و غفلت از شما بود!
گویا چنین مجازاتی را انتخاب کرده‌ باشم یا کیفر گناهانی که مرتکب شده‌ام دوری از شما بوده است که این چنین در این آتش می‌سوزم!
 می‌شود از حالا به بعدش را بر من ببخشید تا دیگر با دوری مجازات نشوم!؟
توبه‌ من نیز قبول می گردد؟!
آقای من! کار مرا نیز به آن دنیا نیندازید! و بیش از این نخواهید که از شما دور شوم!? کمکم کنید?

_{?مهدیار}
__________________
1.?برگرفته از کتاب قضاوت های امیرالمؤمنان؛ حضرت علی بن ابی طالب، حاج شیخ محمد تقی تستری، ص37و38)